Als ik nu nog niet depressief ben, waar ga ik dat dan nog van worden? Wat gaan ze in duivelsnaam naar me toesmijten om me te vloeren? Als ik op deze rokende puinhopen nog kan dansen, kan ik dat ook op de volgende. Liever niet hoor, ik lig liever op een afvalvrij strand dan in de moerassige blubber, maar het landschap heb ik dus niet te kiezen.

Hoe leef je je leven? Dat is de keuze en je boft als je die hebt.

Mocht ik per ongeluk tachtig worden, dan heb ik vijfenveertig jaar lang moedwillig geleefd, en dat is helemaal geen straf. Mocht het einde eerder komen dan ik hoop — en het einde komt meestal eerder dan je hoopt — dan wordt dat vast waanzinnig verhelderend. Als ik nog plezier zie in het ergste scenario (een kort leven met toenemende hulpbehoevendheid), mocht er nog iets te leren zijn, dan zou het stom zijn om te gaan zitten kniezen over hoe het niet genoeg was. Niet iedereen is zo’n laatste uitdaging gegund. Mijn zusje heeft bijvoorbeeld niets kunnen leren van die premature sterfpartij van haar.

Nee, morbiditeit is mij niet vreemd.

Zitten jullie al in de put? Laat me jullie eruit helpen. Er is nog zelfbedachte hoop:

1) Ik kan nog herstellen — ik herstelde ook van de chemo, dus waarom verdomme niet?
2) Er zouden nieuwe pillen op de markt kunnen komen. Met geduld.

Toch: de meeste kracht put ik niet uit hoop, maar uit het nu. Vandaag voel ik me goed. Ik heb jullie. Ik bedenk ideetjes. Ik schrijf iets. Er hangt een weggewaaide tros ballonnen in de boom voor mijn raam. Precies vandaag.

Altijd leuk, mijn stem met een accordeonmuziekje eronder. Luister de radiocolumnpjes (columnpje: nieuwe favoriete woord) terug. Over terugkijken, afstappen, potentie, tegenvallers en tourpooltjes.

Terugkijken, ik kijk er paradoxaal genoeg zo naar uit. Een heel jaar lang terugblikken, totdat we volgend jaar, de paar weken voor de Tour, weer vooruit kunnen kijken. Wat een vooruitzicht.

De laatste Tourcolumn dit jaar. De volledige column wordt deze week door mij voorgelezen op Radio 5, in de Magical Mystery Tour.

Toen ik nog een klein Floortje was, een Floortje-tje zo u wilt, geloofde ik dat altijd tijdens de koers werd gestopt. Met een treffend handgebaar zouden renners afstappen, de kreet ‘ga maar’ naar hun ploeggenoten hijgend, ga maar zonder mij, en dan één been over het zadel zwiepen om lekker in de teamauto snacks te gaan eten.

Maar het echte afstappen is stukken heldhaftiger. Want wanneer stap je eigenlijk op? Comeback kid ‘Arnaud De Lie’ stapte in de verkenning vóór de ploegentijdrit al voortijdig en ziek de teamauto in, reed de eerste en de tweede etappe alsnog eigenwijs, maar hondsberoerd mee, tot hij in de derde etappe in de ab-so-lute slotfase opgaf. Opstappen kan zo heldhaftig zijn.

Andere renners stappen ‘s avonds af voor ze in bed stappen, of erin– na uren piekeren is het: abandon! Zou er ook weleens een wielrenner vlak voor de start, gekleed in zijn kleurige pakje naar een kaartje van het parcours kijken, naar de temperaturen,… dan naar zijn fiets en zich dan omdraaien, de teambus in? ‘Ga maar! Ga maar zonder mij.’

Ik wil in deze hitte ook wel afstappen. Ik wil mijn televisie wegsmijten, met een handgebaar ‘Laat maar!’ schreeuwen en wegmarcheren. Ik zou liegen als ik zei dat ik dat nu niet heel graag best zou willen.

Laat een reactie achter

De volledige column wordt deze week door mij voorgelezen op Radio 5, in de Magical Mystery Tour.

De dagen in de aanloop naar de uitslag waren zulke haarscherpe dagen, helverlicht door de zomerzon en de bevrijdende afwezigheid van diagnoses. De treinen reden dinsdag niet en ik bevond me in de Randstadrail die door weilanden in de zon zoefde, langs lichtpaars gras, langs goudgekleurde bomen – en weet je: dit is het. Wat er in zo’n medisch gesprek ook gezegd gaat worden, vandaag leef ik met het stempel ‘kankervrij’ en dat is fabelachtig.

(Andersom kan je ook vinden dat het onzinnig is je ‘laatste gegarandeerd diagnosevrije dag’ te besteden aan multimodale verplaatsingen, maar je moet niet elke dag grandioos willen invullen.)

Als je je ooit verwonderd afvraagt wat je doet op dit bolletje aarde: het is hier. We voelen, we zien, we nemen deel uit – nu – en niemand heeft ons meer beloofd. Hoewel het universum ontzagwekkend complex is – ons bestaan is in essentie simpel. We leven, dus dit is de tijd van ons leven. We gooien er alleen zoveel lagen van modderige complicaties overheen. We twijfelen of we wel het goede zijn, het goede doen, terwijl we alleen maar hoeven op te letten. Het leven is wonderschoon en aan het einde van het mijne zal ik slechts treurig zijn dat het voorbij is, omdat het zo waanzinnig was.

Het is kraakhelder. We hebben vandaag. We hebben elkaar. Laten we niet te veel stilstaan bij de donderslag, maar vooral bij de heldere hemel, zei ik al eens, en dat vind ik nog steeds.

Deze column wordt deze week door mij voorgelezen op Radio 5, in de Magical Mystery Tour met Stefan Stasse.

Ik snap net zo weinig van statistiek als van jazzmuziek: het is allebei ruis waarin ik slechts bij opperste concentratie zinnige patronen kan fantaseren. In zaken als leven en dood vind ik het schier onmogelijk te vertrouwen op de statistische waarschijnlijkheid dat de kanker het minst vaak terugkomt bij de meeste vrouwen in mijn cohort die hetzelfde type kanker hadden, gerekend binnen een decennium. Ik ben niet ‘de meeste vrouwen’, nooit geweest ook, bovendien is die data sowieso oud en nu bepalen artsen mijn behandeling, ook wel bekend als mijn leven, op basis van dergelijke statistische gegevens. Hier ben ik misschien toch iets te individualistisch voor.

‘Woonde jij dan ook in een studentenhuis op de Oude Delft?’ onderbrak de oncoloog mijn overpeinzingen. Langzaamaan begonnen mijn hersenen uit de kankerfocus te komen.

‘Maas Stevens. Daar ben ik nog mee naar Burning Man geweest,’ riep ik veel te enthousiast. Ik herinnerde me de pezige jongen die zich met verstand op nul op de eerste avond van het negendaagse festival een ongeluk had gedronken, na zijn kater in de woestijn (de kater aller katers) de alcohol afzwoor, als de wiedeweerga alle drugs had verzameld die hij nodig had, inclusief Dutch speed, wat hartstikke knap gevonden was op die basische vlakte in Nevada, en mij vervolgens vaderlijk uitlegde dat speed de drug der drugs is, toch een soort van fundament, een basis waarop je kan bouwen met ketamine, mdma, lsd en wat je verder nog tegen het lijf loopt.

Er zijn een hoop antropologische beschouwingen geschreven over het negendaagse festival Burning Man. Ik kan er kort over zijn: volgens mij is het een aanrader. Als je negen dagen bij het grote podium gaat staan om je verschrikkelijk goed te voelen, dan heb je de beste tijd van je leven. Maar daarnaast is het festival ook een prachtig experiment voor wat er gebeurt als er geen geld bestaat. Je kan er niets kopen, behalve koffie en ijsklontjes, beiden onmisbaar voor een woestijnfeest waar niemand lijkt te slapen. Als je door je wimpers kijkt lijkt de klassensamenleving opgeheven, een beetje, want we kunnen nog steeds aan de motor homes zien wie zijn geld verdient in Silicon Valley. Omdat je niet kan kopen en verkopen, maar mensen toch heel graag iets willen bijdragen, geven ze elkaar wat we kunnen. De sangrialiefhebbers deelden hun zoete bocht uit (mok zelf meenemen), de relatietherapeuten geven therapie (verkering zelf meenemen). Het is een misvatting dat, als geld wegvalt, mensen onderling gaan ruilen. Dat is niet wat er gebeurt. Je geeft elkaar: eten, limonade, zonnebrandcrème, polaroidfoto’s, relatietherapie, verhalen, aandacht. Het is een fijne plek om je identiteit te vergeten, naakt rond te fietsen, alleen met een glitterjasje en een hoed met stofbril. De paradox van radicale zelfexpressie: als je daar radicaal jezelf wilt zijn, hoor je er echt bij en ben je precies als alle andere.

Ik herinnerde me ook Maas, die zijn onderhandeltalenten inzette om voor ons drugs te vinden. ‘Maar blijf van de alcohol af, dat is echt gif,’ besloot de speedgoeroe, de zakken van zijn lange jas gevuld met lekkers.

‘Hij heeft zich voorbeeldig gedragen,’ loog ook ik. Dokter Stevens herkende deze leugen wél, en lachte hartelijk.

Deze column wordt deze en de komende weken door mij voorgelezen op Radio 5, in de Magical Mystery Tour met Stefan Stasse.

Lees meer en luister het fragment op NPO Radio 5

Drie weken lang door de hittekoepel die Frankrijk heet, met tegenwind de Tourmalet op, de etappes die gaan over bergen zo steil, aan hun nageltjes zullen de wielrenners straks de colletjes opklauwen. Topsport, noemen ze dat.

Topsport. Maar weet je wat pas echt zwaar is? Als tourfan, de Tour de France volgen.

Ja, dat begint al vóór de eerste etappe, met onze tourspelselectie. De gedroomde winnaars kunnen we allemaal identificeren, maar hoeveel punten verdienen die eigenlijk voor je pooltje? Is het parcours goed nieuws voor de berggeiten? Voor de aanvallers? Of gaan de favorieten alle dagprijzen toch zelf ophalen?

Stalen zenuwen hebben we nodig, en vaste handen, want niemand wil vlak voor de start onderpresterende paniekwissels selecteren. In tegenstelling tot de WK voetbalpooltjes met maximaal één enkele winnaar per wedstrijd, is het Tour de France spel multidimensionaal. Het wordt zwaar, het wordt zweten, maar we doen het toch, want: wie de allersnelste, slimste en knapste renners selecteert, wacht roem. Eeuwige roem, misschien wel.

De Tour de France kijken is ook topsport en vereist een net zo gedegen voorbereiding. De etappe zien, eenentwintig dagen, dat vergt zitvlees, duurvermogen, wilskracht én een goede verzorging. Denk bijvoorbeeld aan een goed presterende bank, voor het beroemde koersdutje. Echt: het is bij geen enkele andere hobby zo belangrijk om trots in slaap vallen — middenin de actie — bij het beoefenen ervan. Op tijd wakker worden voor de finish of een spannende aanval, dat kan echt niet iedereen hoor. Daar is feilloze timing en — niet onbelangrijk — ruw talent voor nodig. Als bankzitters moeten ook helemaal zelf voor gevarieerde voeding zorgen, een borrelplankje bijvoorbeeld, zodat we geen hongerklop krijgen. Wat een werk, hè? Nu ik er zo over nadenk, is het een klein wonder dat we er nog plezier aan beleven.

De Tour de France begint volgende week, maar de echte toer begint vandaag, thuis op de bank, met een tourspel en een gezond gevoel voor overdrijving.

Deze column is ook voorgelezen op Radio 5’s Magical Mystery Tour op 27 juni 2026 en is terug te luisteren op ‘Zo moet je niet denken’.

Laat een reactie achter

Deze column wordt deze en de komende weken door mij voorgelezen op Radio 5, in de Magical Mystery Tour met Stefan Stasse.

Lees meer en luister het fragment hier:

Delen

Naast me zit Ellie; mijn aller-stoerste medesporter. Met een Delfts accent, dat ik zou omschrijven als een iets vriendelijke versie van het Rotterdams, vertelt ze dat ze zojuist een oude vriendin tegen het lijf liep in de oneindige gangen van het revalidatiecentrum.

‘Zij moet ook aan het revalideren. Herseninfarct.’ Ze klinkt een beetje ontredderd. Ze had haar in geen jaren gezien, in haar gedachten was ze gewoon gezond, en nu blijkt ook zij slachtoffer van lichamelijk verval.

‘Vroeger stonden we samen nog op gabberfeesten,’ zei Ellie. Ze klinkt ongelovig bij de herinnering aan hakken, in de nacht, met vriendinnen, maar we waren allemaal ooit een fittere versie van onszelf. Ook ik herinner me vaag het onoverwinnelijk dansen tussen zwetende vrienden. De extase tot ver in de ochtend. De nachten dat we zo ver ingezoomd waren, dat alles goed was.

Ellies ontreddering is moeilijk te verdragen, dus ik wil haar afleiden.

‘Dat was vast lekker druk, die gabberfeesten,’ probeer ik.

‘Heel druk! Ze noemden me allemaal een stuiterbal,’ lacht Ellie niet zonder trots. ‘Ik wás ook een stuiterbal.’ Ze zegt het hoofdschuddend, terwijl ze nog iets dieper onderuitzakt op haar oncomfortabele stoeltje.

De man aan haar andere kant stoeit met zijn eigen herinneringen en verzucht weemoedig: ‘Dansen. Oh, wat was dat heerlijk.’ Het is een deftige man. Grappig, hoe dat zelfs door zijn sportbroekje en verwassen polo te zien is. Hij walste eerder dan dat hij hakte, vermoed ik — maar zeker weten doe ik het niet.

‘Die lichamen, hè?’ zeg ik, want dat zeg ik graag, wanneer het gaat over oude mensen, en de dingen, die voorbijgaan.

Die lichamen, die doen maar.

En dat zit nu in mijn kop. Is dat wat we willen? Is het hoogst haalbare een smooth, biljartlakenglad leven? Een partner om rimpelloos mee te bestaan? Een rimpelloze vakantie: ja, daar kan ik inkomen. Smooth sailing klinkt geweldig. Fietsen is het heerlijkst heuvel af, met harde banden, of met de wind in de rug.

(Misschien is het leuk om te weten dat wiskundig gezien informatie gesmooth kan worden door het te middelen over langere tijd. Als de gasprijzen vanmiddag stijgen kan je paniekerig alles verkopen, maar je kan ook kijken naar de vereffende prijzen van de afgelopen weken, maanden, of jaren. Smooth.)

Als je een slechte, kortademige dag hebt, kan dat beteken dat je hartfunctie onherstelbaar achteruit is gegaan en alvast een plekje reserveren op de transplantatielijst, maar het kan ook dat de arts, smooth als hij is, suggereert dat we voor dat soort beslissingen even moeten afwachten.

Het is gek, ik wilde blijven leven, vorig jaar was zo’n overlevingsstrijd en destijds had ik geen uitzicht op effen - alles was ad hoc.

Leven zonder ‘overleven’, het is heerlijk smooth, het is alles wat ik wilde, maar is smooth dan niet ook… afgevlakt?

Ik vind dit een liefdeloze manier om een kind ter wereld te zetten. Het is echt behoorlijk jammer dat de twee weken waarin de follikels rijpen al meetellen voor de veertig zwangerschapsweken en eerlijk gezegd snap ik dat conceptueel ook niet helemaal. Ik slik braaf foliumzuur om het risico op een open ruggetje te verminderen. Een open ruggetje. Van een baby die nog niet eens de helft van het benodigde erfelijk materiaal heeft. Het ruggetje van een baby die zelfs volgens de strengste anti-abortus advocaat nu en de komende jaren niet zal bestaan. Maar die niet-bestaande, compleet hypothetische baby, die nog geen lichaamsdelen heeft (laat staan een ruggetje), een baby waarvan de helft van de genetische code ontbreekt, daar kan ik wel alvast voor zorgen. Met foliumzuur. Met liefde. Ja da-haag. Dit breekt mijn brein.

Al dit gemoeder om mijn potentiële moederschap begint me ook behoorlijk de keel uit te hangen. Sinds ik dit fertiliteitspreservatietraject ben gestart, staat er in mijn medisch dossier ‘kinderwens’, volgens mij in grote, geanimeerde WordArt hoofdletters, en dus vertellen alle artsen me uitvoerig wat de gevolgen van hun specifieke behandelingetje voor mijn eierstokken zijn. Chemo veroudert alles.

‘Oh, ik zie hier dat je een kinderwens hebt. Hoe voel je je daaronder?’ Hoofd een beetje schuin, een meewarige blik, langzaam knikkend alsof ze wil zeggen: toe maar, huil maar, dit is heel verdrietig, want wat is nu de zin van je bestaan? De toon waarop artsen met me praten als het gaat om dingen die ze associëren met vrouwelijkheid – vruchtbaarheid, haarverlies, mijn borsten met hun littekens – is opvallend: dan zetten ze hun fluweelzachte stem op. Terwijl, hoor eens, wat is mijn verlies in levensjaren? Wat gaat zo’n chemokuur doen met mijn intellect? Daar is mijn vrouwenbreintje nou echt in geïnteresseerd.

Laat een reactie achter

Bedankt voor het lezen van ‘Zo moet je niet denken!’ Meld je aan voor de gratis wekelijkse column via zomoetjenietdenken.substack.com.

Ik zit ziek op de bank, en kijk urenlang naar Roland Garros. Naar twee tennissers die een balletje met een racket en duidelijk gebrul over een net slaan. Heen en weer, heen en weer. Nog een keer.

Het is een klein wonder dat tennis niet saai is om naar te kijken.

Als je er droog naar kijkt, bestaat een tennisspel slechts uit een hoekige lijn, en een balletje dan honderden keren over dat netje stuitert. Opslaan, terugslaan, terugslaan, uit. De spanning en de druk komen dus van de puntentelling.

Ik stel dat de persoon die de puntentelling voor tennis heeft bedacht, een Nobelprijs verdient. Ja. De Nobelprijs voor het entertainment. Terzijde: andere genomineerden in deze categorie zijn wat mij betreft de bedenkers van de dorpspomp, de ontwerpers van het Amerikaanse verkiezingsstelsel en de uitvinder van de jojo.

Het contrast van de simpelheid van het fysieke tennisspel met de complexiteit van de score is opmerkelijk.

Ik heb me ooit eens laten vertellen dat veel sporten door verveelde aristocratische Britten zijn bedacht. Ik stel me dus een verveelde aristocraat voor, in zijn Engelse tuin, die na wekenlang ploeteren op zijn ‘tennis’, bedroefd kijkt naar het balletje in zijn hand en naar de troosteloze baan met dat lullige netje, in de regen, terwijl hij denkt: ‘Ik heb zojuist de allersaaiste sport van de wereld bedacht.’ Dus wat doet ‘ie? Hij roept hij de hulp in van zijn maat, maar die is high ofzo, of dronken van dat lauwwarme Engelse pisbier, en hij waarschuwt nog: het moet niet te lastig tellen worden, maar hij is te laat en de maat begint al:

‘Oh, lastig tellen, ik ben gek op lastig tellen! Nul noemen we love, voor een beetje passie. En we tellen niet saai, eentweedrievier, en we zeggen ook niet tot waar we wel tellen, om het interessant te houden. Love, Dertig, Veertig, Game. Boem. Had je niet gedacht, eh?’

Voor de bezwaarde aristocraat een bezwaar kan maken, vervolgt de maat: ‘Een game is geen wedstrijd, want een wedstrijd noemen we een match, en zo’n match moet lekker lang duren, dus zes games is een set, behalve als ze met minder dan twee punten voorstaan, dan spelen ze gewoon door, en dat noemen we dan tie-break en dan tellen we wel eentweedrieviervijfzeszeven… met gewone cijfers. En voor extra drama doen we in de allerlaatste set geen tie-break, dan spelen we gewoon oneindig veel games totdat we dood neervallen. Boem.’

Denk er maar eens over na. Dankzij die puntentelling, dankzij love, dertig, veertig, game, staat het aan het einde van een wedstrijd niet 287-289, en onderscheiden de toptennissers zich omdat ze zo goed om kunnen gaan met de mentale druk. Met de spanning. En drama, daar kijken we voor.

Dus: wij hebben regels nodig om het leuk te hebben. Geloof me, ik wou dat je het niet van mij had.

Tot zover.

—Floortje d’Hont

‘Dit is een heleboel om te verwerken,’ zei de arts meelevend. Dus nu heb ik een praatgroep.

Bij hartkwalen denk je misschien aan de prijs die stereotype, gepensioneerde mannetjes moeten betalen na een leven hard werken. En dat klopt bijna helemaal. Ik denk niet dat dit zestal binnenkort zal worden geselecteerd voor iets Olympisch. Toch zijn we wel een stelletje overpresteerders bij elkaar. Als je je ooit afvraagt waar alle perfectionisten zijn gebleven, zou je even bij de hartrevalidatie op de Overtoom moeten kijken: daar vind je ons, patiënten inmiddels, bussen vol.

Lotgenoot nummer één heeft zijn hele leven in de logistiek gewerkt, en neemt ons mee in de stress van de decemberperiode in de pandemie, toen er 10 miljoen pakketjes per weekend bezorgd moesten worden. Hij doet het overkomen alsof hij eigenhandig al die pakketten bracht. Zou de Kerstman ook hartproblemen hebben? Wacht, is lotgenoot nummer één de Kerstman? Hij heeft er wel het postuur voor. En het chagrijn. Nummer één is boos, want hij leefde zo gezond, en nu zijn er zomaar twee aderen dichtgeslibd. Het is niet eerlijk!

(Ik zeg niks hardop, maar als je er pas op je tweeënzeventigste achter komt dat het leven geen garantie is, heb je benijdenswaardig plezierige problemen gehad in de eenenzeventig jaar ervoor. Ik – bijvoorbeeld, laten we het eens over mij hebben – ben aan het vechten om zijn levensduur te hebben. Het is verdomme wel eerlijk.)

Lotgenoot nummer twee windt zich graag op over dingen die hij niet kan controleren. Files, bijvoorbeeld. Of andere mensen. Hebben mijn lotgenoten op het randje van de dood gestaan om zich over anderen op te vreten? Nummer twee is goudsmid en wil stoppen met werken, maar zijn juwelierszaak is de dorpspomp, dus hoe gaat zijn sociale leven eruitzien zonder dat zijn trouwe klanten ongecoördineerd op zijn stoepje komen staan? En stoppen met een creatief beroep: wie ben je eigenlijk nog, als je niets meer maakt? Het is niet al goud wat blinkt, want onder het laagje edelmetaal zit een monsterachtige identiteitscrisis.

‘Als je iets opgebouwd hebt, is het lullig om het weer af te breken,’ zegt nummer 2 over het ondernemerschap. Hij vertelt over de voorraad juweliersdoosjes die steeds kleiner wordt. Kleine stapjes.

Lotgenoot nummer drie heeft te veel voor anderen gezorgd en te weinig voor zichzelf. Ze is er eigenlijk niet zo vaak, want ze kiest sinds kort voor zichzelf en gaat graag dagjes uit en op vakantie. Wij overblijvers zouden best iets van haar kunnen leren.

Ik ben lotgenoot nummer vier. Ze zeggen me dat ik niet te hard moet willen herstellen, en dat ik best wat langzamer mag werken.

Ik zeg hen dat ze hun vrienden moeten vragen eens een langskom-schemaatje te maken.

Ze zeggen me dat ik een denker ben.

Ik zeg hen dat de toekomst niet lijkt te bestaan.

Sinds ze de dood in de ogen keken, zien zij dat eigenlijk ook.

We vinden allemaal dat het best simpel leven is, nu onze dagelijkse beslissingen niet vertroebeld werden door ruis uit de toekomst. Leven alsof je nog maar honderd dagen hebt is ook niet alles, maar wel lekker overzichtelijk.

Pervers, om je dagelijkse portie confrontatie met je sterfelijkheid niet te willen missen. Maar zo is het wel.

‘Aha,’ zei ik toen ik het wist.

Het is een opluchting te weten.

‘Hoe lang kan ik hiermee leven? Met dit hart?’

De arts zuchtte. ‘Het ziekteverloop is te onzeker om een prognose te stellen. Jij bent geboren met een gezond hart en dat gaat sindsdien achteruit, maar het precieze verloop laat zich lastig voorspellen. De ziekte is progressief, maar het ook kan nog jaren stabiel blijven.’

Ik begon te zeuren over statistieken, cijfers en feiten. Ik emmerde over korte levens en de waarschijnlijkheid daarvan.

‘Ja, zo moet je niet denken,’ onderbrak de arts me abrupt.

Wat nou: ‘Zo moet ik niet denken?’ Hoe moet ik dan denken? Ervan uitgaan dat alles wel goed gaat komen? Het beste scenario als een ronddraaiend bordje op een stokje laten balanceren in een circustent? Gewoon dom… niet denken? Ondenkbaar.

Ze kijkt me geduldig aan. Ze heet Anna, we zijn allebei halverwege de dertig, en zij is ongeveer zeven maanden zwanger. Trots bulkt haar buik van de toekomst. Bij elke snipper nieuwe informatie die ze me geeft, observeerde ze meewarig hoe het landt op mijn gezicht. Sommige artsen moeten patiëntgebonden vaardigheden leren op een cursus, maar ik denk dat deze Anna van zichzelf al een hele hoop begreep.

Alle mogelijke testen zijn gedaan, en ze hebben een weeffout in mijn genetische code gevonden. Een van mijn voorouders, die 700 jaar geleden ergens in Friesland leefde, heeft een dominante genmutatie doorgegeven aan mij. Vruchtbare persoon was dat, met alleen al 1700 hedendaagse Nederlandse nakomelingen. Ze zijn allemaal familie, allemaal voorouders, te beginnen met de Friese stamvader of -moeder, via mijn moeders moeder, mijn moeder, en eindigend bij mij. Dertig generaties, dertig vaders, zonen, moeders, dochters, kleindochters. Ze zijn allemaal geboren, ze waren nazaten en stierven nadat ze voorouders werden. Allemaal levens, allemaal dingen geleerd, allemaal dingen aan anderen verteld, gezorgd en verzorgd, en het eindigt bij mij.

Denk ik.